ซอจิน ลุกขึ้นมาได้แล้ว
เธอไม่ได้กินข้าวมาหลายวันแล้วนะ
เธอไม่ได้ตกสัมภาษณ์ครั้งแรกสักหน่อย
เมื่อไหร่จะลุกขึ้นมาสักที
ปล่อยฉันอยู่คนเดียวแล้วออกไปเถอะ
เดี๋ยวเถอะ ยัยนี่
แล้วเธอจะเอาหมูไปตบหน้าเขาทำไมล่ะ
ก็เขาล่วงละเมิดทางเพศเธอก่อนนี่
แต่เธอก็ไม่ควรไปตบหน้า คนสัมภาษณ์เธออย่างนั้นนะ
แถมยังใช้เนื้อหมูอีก
เธอนี่มันอารมณ์ร้ายจริงๆ
หยุดพูดสักทีได้มั้ย!
ตกใจหมด อย่ามาตวาดใส่ฉันนะ
หัดเอาเวลาไปโกนหนวดบ้างนะ
ถ้ามีแขกมาเห็นเข้าจะทำยังไง...
นี่เธอร้องไห้เหรอ
พี่รู้มั้ยว่าฉันอยากทำงานที่สำนักพิมพ์นั่นแค่ไหน
มันเป็นบริษัทที่ฉันเล็งไว้ตั้งแต่ ตอนที่ฉันตัดสินใจจะเป็นนักข่าว
พี่ควรปลอบใจฉันไม่ใช่มาตวาดฉันแบบนี้
คือฉันแค่...
ฉันขอโทษ
อย่าร้องไห้สิ
- เดี๋ยวครั้งหน้าก็ผ่าน - ช่างมันเถอะ
ใครเขาจะมารับคนที่หัวร้อน แล้วก็สะเพร่าอย่างฉัน
เรื่องเป็นนักข่าว ฉันว่าฉันจะยอมแพ้แล้ว
ยอมแพ้เหรอ
คังซอจิน!
เธอจะมาล้มเลิกความฝันแบบนี้ได้ยังไง
เธอนี่มันไม่ได้เรื่องจริงๆ
- ตระกูลคัง... - ใช่ ฉันมันไม่ได้เรื่อง
ฉันถึงจะยอมแพ้ไงเล่า!
ฉันแค่พูดไปแค่คำเดียวเองนะ
แกนี่มันจริงๆ เลย
หัดดูสถานการณ์ซะบ้างสิ
- ดูสถานการณ์บ้าง - แกนี่มันโง่จริงๆ
ไม่เอาน่า ซอจิน
กินข้าวก่อนแล้วค่อยนอนต่อ
ฉันไม่อยากกิน
เธอต้องกินบ้างนะ
[แบบฝึกหัดการสอบเป็นนักข่าว]
ซอจินเป็นยังไงบ้างครับ
เธอได้กินอะไรบ้างหรือยัง
ยังเลยค่ะ เธอยังนอนร้องไห้อยู่ในห้องอยู่เลย
อย่างนี้ก็แย่สิ
จะใช้วิธีไหนปลอบใจเธอดีนะ
จริงสิ ซอจินชอบตีนไก่มาก เราซื้อไปกินเป็นมื้อเย็นกันดีมั้ย
คุณคิดว่ามันจะทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นได้เหรอคะ
สิ่งที่ซอจินต้องการไม่ใช่ตีนไก่ แต่เป็นการปลอบใจต่างหาก
ปลอบใจเหรอ
อารมณ์ "เพราะเป็นวัยรุ่นจึงเจ็บปวด" น่ะเหรอ
คำเชยๆ แบบนั้นผมพูดไม่ได้หรอก
ว่ามั้ยครับ คุณยุนอา
จะเปิดร้านแบบนี้ต้องใช้เงินแค่ไหนกันนะ
เยอะเลยล่ะ
คุณอยากเปิดร้านขนมปังเหรอ
ช่างทำขนมปังมันดูจะใหญ่เกินตัวไปนะครับ
ใครคุยด้วยคะ
ฉันแค่คุยกับตัวเองเฉยๆ
คุณนี่ชอบพูดจาไม่ดูสถานการณ์จริงๆ
เปล่าซะหน่อย ผมแค่พูดไปคำเดียวเอง
- แล้วทำไมคุณต้องมาหงุดหงิดใส่ผมด้วย - ฉันเปล่านะ
ฉันไม่เคยหงุดหงิดใส่ใครมาก่อนเลยนะ
ก็คุณกำลังทำอยู่นี่ไง
เปล่าสักหน่อย
- ฉันไปทำตอนไหน - ก็ตอนนี้ไง
คุณไม่เข้าใจคำว่า "หงุดหงิด" เหรอ
นี่ดงกู
มัวทำอะไรกันอยู่
พวกแกกำลังทะเลาะกันแบบคู่รักอยู่หรือไง
พูดอะไรของพี่
แล้วไปเอารถนั่นมาจากไหน
เดี๋ยวฉันก็ต้องไปถ่ายละครแล้ว
ฉันก็เลยซื้อมาใช้คันนึง
ได้แค่บทเล็กๆ จะซื้อรถไปทำไม
หนวกหูน่า
อากาศมันเย็น รีบขึ้นรถสิ
ให้ตายสิ
ยินดีต้อนรับครับ
คันนี้กี่ปีแล้วเนี่ย ยังวิ่งได้ใช่มั้ย
วิ่งได้สิ รีเบกก้าดูแข็งแรงกว่าที่เห็นนะ
เอาล่ะนะ ออกรถกันเลย
อ้าว รีเบกก้า
เกิดอะไรขึ้น
อย่าบอกนะว่าเครื่องดับไปแล้ว
ไม่เป็นไรหรอกน่า
แค่สตาร์ตใหม่ก็ได้แล้ว
- แล้วนี่ล่ะ - เรื่องจิ๊บๆ
เดี๋ยวยัดใส่เข้าไปก็ใช้ได้แล้ว
ไม่ต้องกังวลหรอกน่า
จะไม่ให้กังวลได้ไงล่ะ
ผมลงดีกว่า นี่มัน...
ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ
มันเปิดจากข้างนอกได้อย่างเดียว
ฮะ
ใจเย็นๆ พี่น้อง
เดี๋ยวฉันลงไปเปิดประตูให้ก็จบแล้ว
อย่าทำร้ายรีเบกก้านะ
แล้วทำไมไอ้นี่มันถึงหลุดออกมาล่ะ
ปล่อยรีเบกก้าไปเถอะน่า
- นี่ผมเห็นข้างในหมดเลยนะ - รีเบกก้าเป็นรถโปร่งๆ หน่อยน่ะ
พี่ประกอบรถเองหรือเปล่าเนี่ย
เครื่องติดแล้ว
เอาล่ะนะ ไปกันเลย
- ดงกูเป็นอะไรไป - เมื่อกี้ฉันเกือบจะตายอยู่แล้ว
ผมจะไม่นั่งยัยรีเบกก้าอะไรนั่นอีกเด็ดขาด
แกนี่มันขี้ขลาดตาขาวจริงๆ
เรื่องแค่นี้เอง
- หยุดพูดเลยนะ - คุณดูชิก
เดี๋ยวฉันดูซอลต่อเองค่ะ ขอบคุณนะคะ
- ไปหาแม่ดีกว่า - ซอล แม่คิดถึงจังเลย
คิดถึงจังเลย
แกทำอะไรอยู่เหรอ
นี่แกปั่นยอดวิวอีกแล้วเหรอ
ใครๆ เขาก็ทำกันทั้งนั้น
แต่ทำไมช่วงนี้ยอดวิวถึงไม่ขึ้นเลยนะ
เพราะนิยายแกมันแย่ไงล่ะ
ไม่สนุกตรงไหน
ดูชิกเขียนดีจะตาย
เขียนเก่งเหรอ
แกเคยอ่านนิยายออนไลน์ของเขาแล้วเหรอ
เดี๋ยวฉันจะเล่าให้ฟัง
ประธานาธิบดีถูกเอเลียนลักพาตัวไป
แต่อยู่ดีๆ ประธานาธิบดี ก็ปล่อยพลังฝ่ามือฆ่าเอเลี่ยนได้จนหมด
เดาดูสิ ว่าใครคือประธานาธิบดี
ปธน. ของอเมริกา
แต่เขาได้เกิดใหม่เป็นบรูซ ลีนะ
เห็นมั้ย
แต่บรูซ ลีปล่อยพลังฝ่ามือไม่ได้สักหน่อย
ก็ได้ ดูถูกผลงานผมเข้าไป
แต่ถ้าผมประสบความสำเร็จเมื่อไหร่ ผมจะไม่ให้พี่มาเล่นหนังผมเด็ดขาด
ขอบพระคุณมาก
- ดูชิก - งอนอีกแล้ว
งอนอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน
พอได้แล้วน่า
แล้วนี่หนังสืออะไร
"โปรเจกต์ปลอบใจคนหนุ่มสาว"
"ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือการลุกขึ้นมาไม่ได้ต่างหาก"
เขียนได้ดีจริงๆ
โคตรเชยเลย
ทำไมถึงใช้คำได้เชยขนาดนี้นะ
คนอื่นๆ เขาคิดว่าคำพวกนี้ปลอบใจคนได้เหรอ
ฉันก็ว่างั้น
หิวจัง
ฉันไปต้มรามยอนกินก่อนดีกว่า
- ขอผมด้วยชามนึง - โอเค รามยอนสองชาม
เฮ้ย!
- นี่ - ซอจิน
เฮ้ย
- ซอจิน - คังซอจิน
ยัยนั่นจะเป็นแบบนี้ไปจนถึงเมื่อไหร่เนี่ย
ไม่รู้สิ ผมก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน
คุณยุนอา
คุณช่วยพาเธอไปเดินเล่น แล้วปลอบใจเธอหน่อยได้มั้ยครับ
ฉันเหรอคะ
เมื่อกี้คุณพูดเองไม่ใช่เหรอ ว่าซอจินต้องการคำปลอบใจ
ผมขอร้องล่ะนะ
- ก็ได้ค่ะ ฉันจะลองดู - โอเค
คอยดูให้ดีเถอะ
ฉันจะประสบความสำเร็จแล้วมาแก้แค้นให้ได้
- อีจุนกี! - นี่นาย
ฉันบอกแล้วใช่มั้ยว่าเวลาทำงาน ไม่ให้นายเอาอย่างอื่นมาทำ
ขอโทษครับ
เอาพวกนี้ไปใส่เครื่องซักผ้าที่บ้านฉันให้ที
รหัสประตูคือ "#8914#" เข้าใจมั้ย
เข้าใจแล้วครับ ปล่อยหูผมสักทีสิ
เมื่อไหร่คุณจะจ้างพนักงานใหม่สักที
ฉันจ้างมาแล้วคนนึง เลิกบ่นได้แล้ว
นั่นไง เธอมาแล้ว
ทักทายกันหน่อยสิ
เธอชื่อว่าคิมซอนอู คนที่จะมาทำงานกับนาย
เป็นลูกสาวของฉัน
- อะไรนะครับ - ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วย
สวัสดีค่ะ
ห้ามต่อว่าเธอ แล้วก็สอนงานเธอดีๆ ด้วย
- เข้าใจมั้ย - ครับ คุณพ่อตา
- ว่าไงนะ - ฮะ
ทำไมครับ
ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
- แปลกจัง - พ่อคะ
เราต้องทำงานนะ พ่อกลับไปเถอะ
คุณคงลำบากเพราะพ่อฉันมาเยอะเลยใช่มั้ยคะ
- เขาอารมณ์ร้อนแบบนี้แหละค่ะ - เขาดีมากเลยครับ
เรียกฉันว่าซอนอูก็ได้ค่ะ ฉันเด็กกว่าพี่ปีนึง
- เอางั้นเหรอ - ว่าแต่
พี่ทำงานอะไรเหรอคะ
จริงๆ แล้วฉันกำลังฝึกการเป็นนักเขียนอยู่น่ะ
ว้าว สุดยอดไปเลย
- พี่เขียนแนวไหนเหรอคะ - บทหนังน่ะ
ความฝันของฉันคือได้เขียนบท
เกี่ยวกับรักบริสุทธิ์เหมือนเรื่อง "Love Letter" ของอิวาอิ ชุนจิ
ฉันชอบหนังเรื่องนั้นมากเลย
ถ้าพี่เขียนเสร็จแล้ว ขอฉันอ่านคนแรกเลยนะคะ
- โอเค - สัญญานะคะ
สัญญาจ้ะ ที่รัก
- อะไรนะคะ - ฮะ
ไม่มีอะไร ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ
เราต้องดูซ้ำอีกกี่รอบกันเหรอ
ตอนนี้ยูเอฟซีกำลังฉายอยู่
- เราเปลี่ยนช่องกันดีมั้ย - เอาสิ
โอเคจ้ะๆ ดูช่องนี้ไปตลอดชีวิตเลยนะ
นั่นเสียงอะไรน่ะ
นั่นมันเสียงอะไร
เสียงมันมาจากไหน
ดูชิก
อย่าบอกนะว่าเป็นเสียงหัวใจของนาย
พี่
ผมว่าผมตกหลุมรักเข้าแล้วล่ะ
ไอ้นี่ก็สมองไปแล้วอีกคน
ครั้งนี้ใครอีกล่ะ
เธอเป็นลูกสาวเจ้าของร้านที่ฉันทำงาน
- เธอโคตรสวยแล้วก็น่ารักมาก... - เราไม่สนใจเรื่องของนาย
ฉันบอกนายแล้วไง
ยิ่งเธอน่ารักแล้วก็สวยแค่ไหน
ความเป็นไปได้ที่เธอจะมาคบกับแก ยิ่งเข้าใกล้ศูนย์มากขึ้นเท่านั้น
ตื่นจากฝันได้แล้ว ไอ้บื้อ
แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน
เธอดูสนใจในตัวผมมากเลยนะ
ฮัลโหล ครับ
บริษัทผลิตหนังเหรอครับ
ผมทักมยองฮวาน เป็นผู้กำกับ และซีอีโอของอาร์ทิสต์ ทัก ฟิล์ม
ครับ
ผมอ่านนิยายออนไลน์ของคุณ แล้วรู้สึกประทับใจมาก
งั้นเหรอครับ
- ทำไมคุณถึงสนใจนิยายออนไลน์เหรอครับ - เปล่าครับ
นิยายออนไลน์ก็คือขยะดีๆ นี่เอง
- แล้วทำไมถึงเรียกผม... - แต่ว่า
พอผมอ่านหน้าที่สี่ของบทที่เจ็ด ในนิยาย "ประธานาธิบดีบรูซลี" ของคุณแล้ว
มันมีฉากบนเตียงระหว่างพระเอกนางเอกด้วย
ผมคิดว่าคุณเป็นอัจฉริยะ ไม่สิ เป็นเทพแห่งนิยายอิโรติกเลยล่ะครับ
ผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ
ผมอยากให้คุณมาเขียนบทหนังให้ผม
อะไรนะครับ
บทหนังเหรอครับ
- แนวไหน... - คุณเคย...
ได้ยินหนังชื่อว่า "น้องเมียพันธุ์เล็ก" มั้ยครับ
ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยครับ เป็นเรื่องยังไงเหรอครับ
เป็นหนังอิโรติกเกี่ยวกับ ความรักต้องห้ามของพี่เขยกับน้องสะใภ้
ผมอยากให้คุณมาเขียนหนังภาคที่ห้า...
นี่คุณเห็นผมเป็นคนยังไง
ผมไม่เขียนอะไรแบบนั้นหรอกนะ
พอล เวอร์โฮเว่น, อั้งลี่, สแตนลีย์ คูบริก
- คุณรู้จักปรมาจารย์ทั้งสามคนนี้ใช่มั้ย - รู้จักครับ
ถ้าอย่างนั้นคุณก็คงจะรู้จัก "Basic Instinct"
"Lust, Caution" "Eyes Wide Shut" ใช่มั้ย
ผมไม่ได้จะชวนคุณมาทำ หนังอีโรติกโป๊เปลือยแบบนั้น
ผมอยากชวนคุณมาสร้าง ผลงานชิ้นเอกด้วยกันกับผม
และไปที่เมืองคานส์ด้วยกัน
คุณคิดยังไงครับ
ซอจิน
ได้ออกมาข้างนอกแบบนี้รู้สึกดีเนอะ
รู้สึกสดชื่นดีนะ ว่ามั้ย
ดีเดออะไรกันล่ะ
ฉันหนาวจะตายอยู่แล้วเนี่ย
พี่คะ ฉันหนาว เรากลับบ้านกันเถอะ
เดี๋ยวก่อนสิ
วันนี้ฉันมีเรื่องที่ต้องคุยกับเธอ
เรื่องอะไร
รีบๆ พูดได้มั้ย ฉันจะแข็งอยู่แล้ว
ซอจิน
"ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือการลุกขึ้นมาไม่ได้ต่างหาก"
อะไรนะ
เธอเห็นเด็กคนนั้นมั้ย
เขาล้มหลายครั้งเพราะพยายามทำให้ว่าวลอย
แต่เขาก็ไม่ยอมแพ้และลุกขึ้นมาใหม่
สุดท้ายเขาก็ทำให้ว่าวลอยได้สำเร็จ
แล้วยังไงต่อ
เพราะฉะนั้นถ้าเธอลุกขึ้นยืนใหม่ทุกครั้งที่เธอล้ม
เธอก็จะบินได้สูงเหมือนว่าวตัวนั้นได้สักวันไง
ดูว่าวที่ลอยสูงลิ่วตัวนั้นสิ
พี่พูดอะไรของพี่ ฉันจะแข็งตายอยู่แล้ว
ยังอีก ยังไม่มองตามอีก
ก็ได้ มองก็ได้
ทำไมพี่ต้องมามอง...
ซอจิน!
ตายแล้ว
ซอจิน เธอเป็นอะไรมั้ย
- เลือด... - เลือด!
ซอจิน ฉันขอโทษ
ซอจิน เปิดประตูหน่อยสิ
ซอจิน
ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวบ้างจะได้มั้ย!
ผมขอให้คุณปลอบใจ ไม่ได้ขอให้คุณพาเธอไปดูว่าวนะ
ก็ฉันไม่รู้ว่ามันจะเป็นแบบนี้นี่นา
- ฉันจะลองคุยกับเธออีกครั้ง - พอเลย
คุณไม่ต้องยุ่งแล้ว เดี๋ยวผมจัดการเอง
แค่ปลอบใจจะยากอะไรขนาดนั้น
คุณนี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ
มีอะไรอีก
พี่เองเหรอ
มาปลุกฉันทำไมเนี่ย
เรามีที่ที่นึงที่ต้องไป
ที่ไหน เช้าป่านนี้เนี่ยนะ
เดี๋ยวเธอก็รู้เอง
รีบลุกขึ้นมาสิ
แต่ฉันง่วงมากเลย
แล้วเราจะไปที่ไหนล่ะ
ทำไมเราต้องมาปีนเขาแต่เช้าแบบนี้ด้วย
ฉันมีเรื่องอยากจะบอกเธอน่ะ
เรื่องอะไร
ว่ามาสิ
ซอจิน...
"ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ความล้มเหลว แต่มันคือการลุกขึ้นมาไม่ได้ต่างหาก"
ซอจิน
พระอาทิตย์ดวงนั้นขึ้นทาง ทิศตะวันออกและตกทางทิศตะวันตกทุกวัน
แต่มันก็ยังพยายามวนรอบโลกเพื่อขึ้นมาอีกครั้ง
แล้วยังไง
เพราะฉะนั้น ถ้าเธอไม่ยอมแพ้แค่นี้ แล้วพยายามไปเรื่อยๆ ล่ะก็
สักวันนึงเธอก็จะได้เฉิดฉาย เหมือนพระอาทิตย์ดวงนี้ไง
เข้าใจที่ฉันพูดใช่มั้ย
ยัยตัวแสบ
เราลงไปข้างล่างกันเถอะ
จริงสิ ซอจิน
เรามาแข่งวิ่งลงไปข้างล่างกันดีมั้ย
รีบๆ ตามมานะ
พี่คะ
พี่เป็นอะไรมั้ย
ฉันลุกไม่ไหว
เข่าฉันไปกระแทกกับหิน
แล้วพี่จะมาที่นี่แต่เช้าทำไมเนี่ย
พี่ลุกไหวมั้ย
ฉันลุกไม่ไหว!
กระดูกฉัน กระแทกกับไอ้หินนี่!
เจ็บอะ
ไหนพี่บอกว่าต้องลุกขึ้นมาหลังจากล้มลงไง
ขอโทษ
แต่ซอจิน เธออย่าลืมที่ฉันพูดไปนะ
- "ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ความล้มเหลว..." - เงียบไปเลย!
โอเค
ซอจิน
ขอโทษ หายโกรธเถอะนะ
ฉันผิดไปแล้ว
โธ่ แล้วมาว่าฉันซะเยอะ
มันเจ็บจริงๆ นะ
เข่าของผมกระแทกกับหินแรงมากเลยนะ
เงียบไปเลย!
พวกแกสองคนไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ
ครั้งนี้ฉันจะเป็นคนปลอบใจซอจินเอง
พวกแกสองคนถอยไปเลย
แกไม่เข้าใจความรู้สึกเธอเลยหรือไง
แค่ปลอบใจมันจะยากสักแค่ไหนเชียว
ไอ้พวกอ่อนหัด
อะไรอีกเนี่ย
มีอะไรอีก
ลุกขึ้นมา มีที่ที่เธอต้องไปกับฉัน
ที่ไหนอีก
ทำไมพวกพี่ต้องทำกับฉันแบบนี้ด้วย
ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง
รีบลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้
ให้ตายสิ
ไม่ไป
เร็วเข้า
ฉันไม่อยากไป
ฉันไม่ไป
ฉันไม่อยากไป
บอกแล้วไงว่าไม่ไป
เชี่ย ตกใจหมดเลย
แม่ง ใครวะ
อ้าว ซอนอูเองเหรอ
พี่ทานข้าวเที่ยงหรือยังคะ
กินแล้วจ้ะ กินจา... สปาเกตตี
ว้าว ฟังดูน่ากินจัง
ฉันชอบกินสปาเกตตีมากเลยล่ะ
ถ้างั้นครั้งหน้าเราไปกินสปาเกตตีด้วยกันดีมั้ย
จริงเหรอคะ ดีเลยค่ะ
น่ารักอะ
ผู้กำกับนี่นา
นักเขียนบง ผมได้อ่านบทที่คุณส่งมาให้แล้ว
แต่ผมว่าฉากบนเตียงมันยังเร่าร้อนไม่พอนะ
งั้นเหรอครับ
ถ้าอย่างนั้นผมจะแคปฉากบนเตียงเด็ดๆ ไปให้คุณดู
คุณช่วยดูแล้วตอบผมทีว่า คุณชอบสไตล์ไหน
แล้วฉันจะไปแคปจากไหนดีนะ
นี่ไง
- อันนี้... - พี่คะ
พี่ช่วยแนะนำให้ทีสิคะ
เอาหนังเรื่องโปรดของพี่ก็ได้ค่ะ
ส่ง
โอเค
ประมาณนี้โอเคมั้ยครับ
เรียบร้อย
ทำไมซอนอูถึงเงียบไปเลยล่ะ
เฮ้ย! ทำไมฉันถึงส่งไปให้ซอนอูล่ะเนี่ย
ชิบหายแล้ว
เธอยังไม่ได้อ่าน อย่าเพิ่งอ่านนะ
- ได้โปรด อย่าเพิ่งอ่านนะ - ดูชิก
ซอนอู
สวัสดีครับ
ทำไมนายถึงวิ่งเหมือนคนบ้าแบบนั้นล่ะ
มีเรื่องอะไรเหรอ
เปล่าครับ ผมเห็นว่าอากาศดี ก็เลยมาวิ่งจ็อกกิงน่ะครับ
ว่าแต่ซอนอู
เธอเห็นข้อความของฉันหรือยัง
พี่ส่งข้อความมาเหรอ ฉันยังไม่ได้อ่านเลย
อยู่ดีๆ พ่อก็อยากออกมากินข้าวข้างนอก ก็เลยลืมมือถือไว้ที่บ้านน่ะค่ะ
งั้นเหรอ
ทำไมนายต้องส่งข้อความหาลูกสาวฉันด้วย
หนูแค่ขอให้พี่เขาแนะนำหนังดีๆ ให้น่ะค่ะ
ไปหาอะไรกินกันเถอะค่ะ
- ฉันไปก่อนนะ - โอเค
ไว้เจอกันใหม่นะครับ
ค่อยยังชั่ว
เธอยังไม่เห็นข้อความนั่น
เธอยังไม่เห็น
เดี๋ยวนะ
ถ้าตอนนี้เธอกำลังไปกินข้าวเที่ยง
แสดงว่าที่บ้านก็ต้องไม่มีคนอยู่น่ะสิ
นี่พี่ปลุกฉันมานั่งรถเล่นเหรอ
ทำไมล่ะ มันไม่ดีเหรอ
แล้วฉันก็มีเรื่องอยากจะคุยกับเธอด้วย
พี่ด้วยเหรอ
ทำไมมีคนอยากคุยกับฉันเยอะจัง
พี่จะคุยอะไรอีก
ซอจิน
- "ความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ความล้มเหลว..." - "แต่มันคือการลุกขึ้นมาไม่ได้ต่างหาก"
เธอรู้ได้ยังไง
พวกพี่สามคนวางแผนกันมาเหรอ
ทำไมถึงเอาแต่พูดประโยคนั้นอยู่ได้
เธอยังไม่เข้าใจอีกเหรอ
ซอจิน
เธอเห็นต้นอ้อตรงนั้นมั้ย
ดูสิ ตรงนั้นน่ะ
แม้พวกต้นอ้อจะไหวไปตามลม แต่มันก็ไม่เคยล้มลงไป
แล้วยังไง
เพราะฉะนั้นถ้าเธอเอาชนะลมที่หนักหน่วงนี้ได้
เธอก็จะกลับมาเบ่งบานอย่างงดงาม เหมือนต้นอ้อได้อีกครั้ง
เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย
เข้าใจแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ
ยัยตัวแสบ
เธอรู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นแล้วใช่มั้ย
ใช่ แต่ได้โปรดรีบพาฉันกลับบ้านเถอะ
เธอนี่มันน่ารักจริงๆ
ก็ได้ กลับบ้านกันเถอะ
เอาล่ะ กลับบ้านกันเถอะ
ไปเลย
- อะไรเนี่ย - ไม่ต้องห่วงน่า
ไม่ให้ห่วงได้ยังไง ทำไมรถมันถึงกระตุกแบบนี้ล่ะ
มันกำลังอุ่นเครื่องอยู่
อีจุนกี นายทำได้ดีมาก
นั่นอะไรน่ะ
อะไรเนี่ย
ซอจินๆ ตื่นก่อน
เอามันออกไปให้ที บังทางหมดแล้วเนี่ย
เชื่อเขาเลย
กระจกทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ
มันเสียน่ะ
รีบๆ เอาออกให้ทีสิ
ให้ตายสิ พี่นี่ซื้อรถได้เหมือนตัวเองจริงๆ
ดีมาก
- ทำไมเป็นแบบนี้ล่ะ - มีอะไรๆ
- ช่วยทำอะไรสักอย่างสิ - แป๊บนึงนะ
กระจกมันเลื่อนขึ้นอยู่!
เจ๊งแล้ว กระจกใช้งานไม่ได้แล้ว
ถ้างั้นก็จอดรถข้างทางก่อนสิ
จะจอดได้ยังไง มีรถบรรทุกตามหลังแบบนี้
แล้วจะให้ฉันค้างอยู่สภาพนี้เนี่ยนะ
รอก่อนน่า เดี๋ยวฉันจอดตรงแยกนั้นให้
พี่ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง
พี่ทำได้ยังไง
ฉันก็เป็นคนแบบนี้แหละ
แค่ไปคบผู้หญิงคนอื่นๆ ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายสักหน่อย
ทำไมต้องเวอร์แบบนนี้ด้วย
นี่พี่คิดอย่างนั้นจริงเหรอ
ไอ้คนเลว
เอาเลย ตบหน้าฉันเลย
ตบแล้วก็เลิกกันไปเลย
เอาสิ ฉันพร้อมแล้ว
ตบเลย
เลิกร้องไห้แล้วตบฉันสักที จะได้เลิกกันไปเลย
แม่งเอ๊ย
ชั้นหก ห้อง 605
ห้อง 605
ห้องซอนอูๆ
นี่มันห้องน้ำ!
กลิ่นอะไรวะเนี่ย
นี่ไง
อยู่นี่เอง
แม่งเอ๊ย ใครมาอีกวะ
พ่อลืมกระเป๋าตังค์แบบนี้ได้ยังไง
นั่นสิ พ่อขอโทษทีนะ
พ่อขอโทษจริงๆ
ซอนอู
พี่ดูชิกบอกว่าส่งข้อความมาหาหนูด้วย
- นี่อะไรเนี่ย - มีอะไร
นี่มันอะไรกัน
ไอ้คนชั่ว
ไอ้บ้านี่
ฉันจะฆ่ามันให้ตายเลย
อย่านะคะพ่อ พี่เขาไม่ใช่คนแบบนั้น
เขาเป็นคนใสซื่อจริงๆ
ทำไมแกต้องคอยเข้าข้างเขาด้วย
อย่าบอกนะว่าแกชอบเขา
เปล่านะคะ หนูยังไม่ได้รู้สึกชอบเขาแต่ว่า...
แกชอบเขาใช่มั้ย
แกไปชอบคนแบบนั้นได้ยังไง
มันไม่เกี่ยวกับพ่อสักหน่อย
เอามือถือหนูคืนมา
นี่แกคิดจะทำอะไร
หนูจะถามเขาว่าเขาส่งผิดใช่มั้ย
เจ้านายครับ
มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดน่ะครับ
ซอนอู ไม่ใช่อย่างนั้นนะ มันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด
คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้...
ทำไมมันถึงมาอยู่ตรงนี้นะ
ไอ้โรคจิต!
ไม่ใช่นะครับ
คุณคังซอจิน
ทำไมคุณถึงไปตบหน้าคนอื่นแบบนี้ล่ะ
คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ
เธอไม่ได้ตั้งใจตบ แต่แค่แขนมันไปติด
ก็เลยบังเอิญฟาดไปโดนน่ะครับ
คุณว่ามันฟังขึ้นเหรอครับ
คุณรู้มั้ยว่าผู้ชายคนนั้นบาดเจ็บแค่ไหน
ผมพูดเรื่องจริงนะครับ
แล้วเธอเอามือไปตบคนอื่นทำไม
- เขาสลบไปเลยนะ - นี่ๆ
ซอจิน เป็นอะไรมั้ย
นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย
ทำไมถึงต้องมาที่สน. ด้วยล่ะ
พี่ไปทำอะไรเธอเนี่ย
ฉันก็แค่ขับรถอยู่แล้วหนังสือพิมพ์มันมาติดกระจก...
- อะไรนะ - แล้วแขนเธอก็ติดกับหน้าต่าง
ผมไม่ใช่โรคจิตนะ มันเป็นการเข้าใจผิด
ดูชิก
นายมาทำอะไรที่นี่
ดงกู
ปล่อยผมนะ
ดงกู
เกิดอะไรขึ้น
ช่วยบอกพวกเขาทีว่าฉันไม่ใช่พวกโรคจิต
นายไม่ใช่อยู่แล้ว ใครบอกว่านายเป็น
- ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ - มันเกิดอะไรขึ้น
นี่
แล้วแกไปบุกรุกบ้านคนอื่นทำไม
ไม่รู้ อย่าถามอะไรผมเลย
ถือว่านายโชคดีมากเลยนะ ที่โดนแค่ห้ามเข้าใกล้เกินร้อยเมตร
เผลอๆ ต้องใส่กำไลข้อเท้าไฟฟ้าด้วย
ซอจิน ฉันขอโทษจริงๆ
ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ
- ฉันแค่อยากจะปลอบใจเธอ... - แล้วใครขอให้พี่ทำ
แค่ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวก็พอ
แค่นี้ฉันก็โมโหจะตายอยู่แล้ว ทำไมพี่ต้องมาทำแบบนี้กับฉันด้วย
ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ
เดี๋ยวสิ ซอจิน
ฉันก็ขอโทษแล้วไง
ต้องทำยังไงเธอถึงจะยกโทษให้
ฉันจะทำตามที่เธอสั่งทุกอย่างเลย
ถ้าสั่งให้ไปตาย ฉันก็จะตายตรงนี้เลย
ถ้าจะให้ฉันถอดเสื้อผ้า ฉันก็จะถอดทันที
สั่งมาได้เลย
พวกเราทำได้ใช่มั้ย
- งั้นก็เอาเลยสิ - จะให้ฉันทำอะไร
- ระบำแก้ผ้า - ว่าไงนะ
ตอนนี้เลยเหรอ
ตรงนี้เนี่ยนะ
อากาศมันหนาวนะ
พี่ทำไม่ได้เหรอ
ถ้างั้นก็ไม่ต้องมาคุยกับฉันอีก
เข้าใจมั้ย
เดี๋ยวสิ ซอจิน
ซอจิน
ซอจิน!
ระบำแก้ผ้า...
คังซอจิน!
มีอะไรอีก
- จะทำอะไรน่ะ... - นั่นพี่เขาจะทำอะไร
พี่จะทำอะไรของพี่เนี่ย
ก็ระบำแก้ผ้าไง
พวกแกก็ทำสิ
เออใช่
- ทำเลย - ผมเพิ่งถูกปล่อยตัวมานะ
โคตรหนาวเลย
คังซอจิน
เธอไม่ได้ทำอะไรผิด
เขาสมควรถูกตบหน้าแล้ว
- ใช่มั้ย - ใช่แล้ว
เขาสมควรโดนแล้ว
เธอห้ามยอมแพ้เพราะไอ้ชั่วนั่นนะ
เธอต้องได้งานที่ดีกว่านี้แน่นอน
- ไม่ต้องห่วง - ใช่
สู้ๆ นะ ซอจิน!
สู้ๆ
- สู้ๆ - สู้ๆ
พอได้แล้ว
คนอื่นมองกันหมดแล้วเนี่ย
- เธอหัวเราะแล้ว - ยกโทษให้แล้วใช่มั้ย
เธอหัวเราะแล้ว
ก็ได้ ฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว
รีบๆ ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย
- รีบใส่เสื้อผ้าเถอะ - รีบๆ ใส่เร็วเข้า
- โคตรหนาวเลย - ทำอะไรกันน่ะ!
ผมไม่ใช่พวกโรคจิตนะ
ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยเนี่ย
ไอ้คนโรคจิต
ซอนอู!
ฉันขอโทษ
ฉันถูกห้ามเข้าใกล้เธอเกินร้อยเมตร
ฉันเข้าไปใกล้ๆ เธอไม่ได้
พูดอะไรของเขา
ซอนอู
ฉันขอโทษ
ฉันคงเป็นผู้ชายที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ
ความจริงแล้ว ฉันกำลังเขียนบทหนังอีโรติกอยู่
ขอโทษจริงๆ
เร็วๆ เข้า
- ตอนนี้ใกล้จะถึงเวลาเช็กอินแล้ว - รู้แล้วน่า
ฉันรู้ว่ากรุ๊ปลูกค้าก็สำคัญ แต่ให้ใช้ห้องเราด้วยมันไม่เกินไปเหรอ
แล้วพวกเราจะไปนอนที่ไหน
นอนที่ห้องรับแขกก็ได้นี่
เราไม่ได้มีกรุ๊ปลูกค้ามานานแล้วนะ
ใช่ เราต้องหาเงินจ่ายค่าเช่านะ อดทนหน่อย
ป้าเจ้าของที่โทรมาทวงแล้วด้วย
จริงเหรอ
เธออยากไล่ที่พวกเราใช่มั้ย
- ใช่ - อย่างนี้ก็งานเข้าน่ะสิ
พวกเรายุ่งกันขนาดนี้ แล้วเขามัวทำอะไรอยู่เนี่ย
ดูไม่ออกเหรอ ฉันกำลังปรับสมดุลร่างกายอยู่
- ควบคุมจิตใจ - ควบคุมจิตใจกับผีน่ะสิ
ปล่อยเขาไปเถอะ พรุ่งนี้พี่เขาต้องเริ่มถ่ายละครแล้ว
เลยต้องทำตามทุกอย่างที่ดาราเขาทำกันสินะ
ว่ามั้ย พี่
พี่คะ
ฮะ มีอะไรเหรอ
พี่ไม่สบายเหรอ
- ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีน่ะ - งั้นเหรอ
เหงื่อออกเต็มไปหมดเลย
พี่มีไข้ด้วย
คุณเป็นไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์ใหม่
ไข้หวัดใหญ่เหรอคะ
แต่ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงหรอกครับ
แค่ทานยาและพักผ่อนเยอะๆ ก็หายแล้วครับ
แต่โรคนี้ค่อนข้างติดต่อง่าย คุณต้องแยกอยู่กับคนอื่นไปก่อน
ติดต่อง่ายเหรอครับ
- ง่ายแค่ไหนครับ - ง่ายมากเลยครับ
แค่ไอก็ติดต่อได้แล้ว
ขอโทษด้วยนะคะ
ทั้งๆ ที่วันนี้มีกรุ๊ปลูกค้าเข้ามาพักทั้งที
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ค่อยยังชั่วหน่อย ที่แค่กินยากับพักก็หายแล้ว
แต่จะทำยังไงดีล่ะ
ถ้าลูกค้าติดเข้ามันจะเรื่องใหญ่นะ
ก็นั่นน่ะสิ
เราต้องคัดแยกพี่เขาออก แต่ห้องเราก็ถูกลูกค้าใช้หมด
ก็เลยไม่มีห้องเหลือเลย
เราจองห้องที่โมเต็ลให้พี่เขาพักดีมั้ย
อะไรนะ ไม่ได้นะ
จะปล่อยให้เธอไปอยู่โมเต็ลคนเดียวได้ยังไง
ไอ้พวกใจจืดใจดำ
ถ้าพี่เป็นห่วงขนาดนั้น ก็ถอดหน้ากากออกสิ
ก็วันนี้เป็นวันถ่ายวันแรกนี่นา
เข้าใจผมใช่มั้ยครับ
- ต้องเข้าใจอยู่แล้วค่ะ - ขอบคุณครับ
แต่ฉันว่าโมเต็ลคงไม่เหมาะนะ
ถ้าลูกค้าที่โมเต็ลติดไปด้วยจะทำยังไง
ก็จริง
จะทำยังไงดีนะ
แบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ
จะให้คนป่วยมานอนในนี้ได้ยังไง
แล้วแกมีวิธีอื่นมั้ยล่ะ
หรือจะให้ยกเลิกลูกค้าไปเลยดี
แต่ฉันว่าแบบนี้มัน...
ไม่เป็นไรหรอก ฉันโอเค
จริงๆ ฉันก็ไม่อยากให้ซอลพลอยติดหวัดฉันไปด้วย
ในนั้นปูแผ่นทำความร้อนแล้วก็มีฮีตเตอร์ด้วย ไม่น่าจะหนาวแล้วนะ
แล้วคุณก็ผิดเองที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดี
- อดทนหน่อยแล้วกัน - ดงกู
แกหัดพูดจาดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง
ไอ้คนใจจืดใจดำ
ปิดประตูไปเลย
เดี๋ยวนะ แล้วเรื่องห้องน้ำล่ะ
ลืมคิดไปเลย
ห้องน้ำ...
นี่ดงกู
ฉันว่าแบบนี้มันเกินไปนะ
ฉันเห็นด้วย
แบบนี้มันละเมิดสิทธิมนุษยชนชัดๆ
จะให้ผู้หญิงที่โตแล้วมาใช้ไอ้นี่ได้ยังไง
ก็ผมไม่มีทางเลือกนี่
แล้วพี่ไปเอาไอ้นี่มาจากไหน
ไปยืมมาจากป้าร้านมีดัลน่ะ
อันนี้เป็นของที่มีดัลเคยใช้
ถ้ากดปุ่มนี้จะมีเสียงเพลงออกมาด้วย น่าจะเขินน้อยลงนะ
แกนี่มันน่าผิดหวังจริง
ใจคอโหดเหี้ยมอะไรอย่างนี้
พอเถอะค่ะ
ฉันไม่เป็นไร แต่ฝากดูแลซอลด้วยนะคะ
ไม่ต้องห่วงเรื่องซอลนะครับ
ลูกค้าใกล้จะมาแล้ว เราไปกันเถอะ
พวกเขาน่าจะมาถึงได้แล้วนะ
ใกล้ถึงแล้วมั้ง
ว่าแต่คุณยุนอาจะไม่เป็นไรจริงๆ เหรอ
อากาศหนาวแบบนี้ น่าเป็นห่วงจัง
นั่นน่ะสิ
แต่แกกลับพูดว่าไงนะ
"คุณก็ผิดเองที่ไม่ดูแลตัวเองให้ดี" งั้นเหรอ
แล้วผมผิดตรงไหน
- ก็มันเรื่องจริงนี่ - ไอ้บื้อนี่
นั่นไง มาแล้วๆ
พวกเขามาแล้ว
ซอจิน รีบพาพวกเขาไปที่ห้องเร็วเข้า
โอเค
เราไม่ได้มีกรุ๊ปลูกค้ามานานแล้วนะ
นั่นน่ะสิ
ดงกู เรื่องที่ฉันบอกนายเมื่อกี้...
เลือดกำเดานายไหลน่ะ
กำเดาเหรอ
ทำไมอยู่ดีๆ ก็ไหลล่ะ
เดี๋ยวนะ
เฮ้ย
นายมีไข้ด้วย
อย่าบอกนะว่า...
เป็นไปไม่ได้หรอกน่า
- บอกแล้วไงว่าไม่ใช่ - อย่ามาแตะฉันนะ
ไอ้ไวรัส!
คุณดงกู
เอาถุงนอนมาทำอะไรเหรอคะ
หมอนี่ติดหวัดมาน่ะครับ
เข้าไปเลย
รีบเข้าไปสิ
กำลังเข้าอยู่นี่ไง เลิกผลักสักที
เดินอืดอาดอยู่ได้
คุณติดหวัดจากฉันเหรอคะ
แล้วผมจะไปติดจากใครได้ล่ะ
พรุ่งนี้ผมมีถ่ายงานวันเกิดด้วย ให้ตายสิ
ผมจะเลี้ยงซ้ายเลยนะครับ
ผมจะเลี้ยงขวาเลยนะครับ
เลี้ยงขวา
เลี้ยวขวาสิ
ทำไมเสียงถึงแหบแบบนี้นะ
อย่าบอกนะ
ฉันคงไม่ได้ติดหวัดมาใช่มั้ย
วันแรกทั้งที ฉันต้องทำให้ดีที่สุดซะด้วยสิ
ใครชนวะ
โอ๊ย คอฉัน ตาฉัน
เปิดสิวะ
โอ๊ย ตาฉัน คอฉัน
รีเบกก้าของฉัน!
ไม่นะ รีเบกก้า
นี่คุณตาบอดหรือไงเนี่ย
ขอโทษค่ะ พอดีฉันเพิ่งได้ใบขับขี่มา
ถ้าขับไม่แข็ง ก็อย่าขับรถสิ
ซวยชิบเป๋งเลย
ผมกำลังรีบอยู่ เอาเบอร์คุณมา
ได้ค่ะๆ
เร็วเข้าสิ
- เอานามบัตรคุณมาสิ - ค่ะๆ ขอโทษค่ะ
คุณนี่มันเป็นคนนอกกฎหมายบนท้องถนนจริงๆ
เดี๋ยวก็ได้ทำคนตายหรอก
มัวคิดอะไรอยู่
โอ๊ย ตาฉัน
รีเบกก้า อย่าร้องไห้นะ
รีเบกก้า
สวัสดีครับ ผู้กำกับ
มาแล้วเหรอ
ตานาย...คอไปโดนอะไรมา
พอดีระหว่างที่มามีรถชนกันนิดหน่อยครับ
- แต่ผมยังเล่นฉากของผมได้เหมือนเดิมครับ - ดีมาก
ค่อยยังชั่วหน่อย
- ซ้อมบทมาหรือยัง - ซ้อมแล้วครับ
ไม่ต้องห่วงครับ
เพราะแบบนี้แหละ ผมถึงชอบคุณ
ผู้กำกับครับ นักเขียนมาแล้วครับ
นักเขียนควอนน่ะเหรอ
- คุณจุนกี - ครับ
- คุณยังไม่เคยเจอนักเขียนควอนใช่มั้ย - ครับ
ไปกัน เดี๋ยวผมจะแนะนำให้รู้จัก
แนะนำเหรอครับ
ได้เลยครับ
นักเขียนควอน!
สวัสดีค่ะ
คุณน่าจะยุ่งมาก ไม่เห็นต้องมาถึงที่นี่เลย
หายไปไหนแล้วล่ะ
ใครเหรอคะ
ไม่มีอะไร ทางนี้ครับ
พักกองสิบนาที!
ยัยนอกกฎหมาย...
คุณดงกู ขอโทษนะคะ
เพราะฉันคุณเลยป่วยแบบนี้
ไม่เป็นไรหรอกครับ
คุณยุนอา
ผมขอแนะนำอะไรคุณอย่างนึงได้มั้ยครับ
อะไรเหรอคะ
คุณรู้มั้ยว่าคุณเป็นคนประเภทพวกสร้างปัญหา
แม้ว่าคุณจะไม่ได้ตั้งแต่
แต่คุณชอบสร้างปัญหาให้คนรอบข้างตลอดเลย
แบบนี้ไม่ดีนะครับ
เดี๋ยวมันจะติดเป็นนิสัย
ที่ผมพูดแบบนี้เพราะผมเป็นห่วงคุณนะ
- อย่าเข้าใจผมผิด - ค่ะ
ฉันจะระวังให้มากขึ้นค่ะ
เป็นผมนะ ผมยอมตายดีกว่าสร้างปัญหาให้คนอื่น
ผมล่ะไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ทำไมถึงทำแบบนั้นได้ก็ไม่รู้
ทางนี้ครับ
หนาวมากเลยใช่มั้ยครับ
ผมผลักเก้าอี้ให้นะครับ
อาการคุณเป็นยังไงบ้างคะ
อาการเหรอครับ ปกติดีแล้วครับ
ผมรู้สึกว่าร่างกายดีกว่าตอนก่อนอุบัติเหตุอีกครั้บ
ทำให้ผมกลับมาอยากอาหารด้วย
ค่อยยังชั่วหน่อยนะคะ
ว่าแต่คุณนัดฉันมาทำไมเหรอคะ
ความจริงแล้ว ผมอยากขอโทษคุณน่ะครับ
ผมกังวลว่าผมทำร้ายความรู้สึกของคุณไปหรือเปล่า
ไม่เลยค่ะ
ความจริงแล้วเมื่อเช้านี้ ใจผมไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวน่ะครับ
ผมไม่รู้ว่าควรจะพูดเรื่องนี้ดีมั้ย
ความจริงแล้ว
เพื่อนผมเพิ่งเสียไปเมื่อเช้านี้ครับ
เขาชื่อคังดงกู
เขาเป็นเหมือนพี่น้องของผม
เสียใจด้วยนะคะ
ร้านสเต๊กร้านนี้ก็เป็นร้านโปรดของเขา
นี่ครับ
ทานจานนี้ดีกว่าครับ
- ไม่ต้องหั่นให้ก็ได้นะคะ... - รับไปเถอะครับ
เพราะผมอยากขอโทษคุณจริงๆ
เรื่องแค่นี้เองครับ
เดี๋ยวนะครับ
คุณหนาวใช่มั้ยครับ
ขอโทษนะครับ
ขอผ้าห่มเล็กๆ หน่อยได้มั้ยครับ
ทานได้เลยครับ
ไม่รู้ว่าคุณชอบอาหารของที่นี่มั้ย
อร่อยมากเลยค่ะ
ดีใจที่คุณชอบนะครับ
ถ้าอย่างนั้น...
ช่วยลืมเรื่องเมื่อเช้านี้ไปให้หมดเลยนะครับ
แน่นอนค่ะ
กลับบ้านดีๆ นะครับ
ผมขอตัวก่อนครับ
คุณคะ
มีอะไรเหรอครับ
- คุณมีแฟนหรือยังคะ - อะไรนะครับ
แฟนเหรอครับ
ยังไม่มีครับ ถามทำไมเหรอครับ
อะไรนะ
พี่ก็เลยคบกับนักเขียนคนนั้นเหรอ
แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ
ถ้าปฏิเสธเธอไปมันแย่ยิ่งกว่าตวาดเธออีกนะ
ฉันคงต้องทนคบกับเธอไปก่อน จนกว่าละครจะปิดกล้อง
ชีวิตพี่นี่ช่างลำบากจริงๆ เลยนะ
เดี๋ยวนะ
ตอนนี้กี่โมงแล้ว
มากินข้าวเร็ว
ฉันยุ่งอยู่ ขอตัวก่อนนะ
พวกนายคิดว่าเลี้ยงสัตว์กันอยู่หรือไง
เห็นพวกเราเป็นสัตว์เหรอ
ที่นี่ไม่ใช่คุกนะ
เดี๋ยวฉันไปเอามาให้เองค่ะ
อยู่ในนี้แหละครับ
เดี๋ยวผมออกไปเอาเอง
คุณดงกู
- หลังฉัน หลังฉัน... - เป็นอะไรมั้ยคะ
คุณดงกู!
เป็นอะไรมั้ยคะ
ไม่เป็นไรครับ
ผมไม่เป็นไร...
คุณไม่กินข้าวเหรอ
กินสิ
โอ๊ย หลังฉัน...
คุณยุนอา ช่วยฉุดผมขึ้นไปหน่อยสิ
ทำไมต้องทำด้วยล่ะคะ
คุณบอกว่าคุณไม่ใช่คน ที่ชอบสร้างปัญหาไม่ใช่เหรอคะ
คุณบอกว่ามันน่ารำคาญ
แล้วมันอาจจะติดเป็นนิสัย
ก็ได้ ไม่ต้องช่วยผมก็ได้
ผมก็แค่ลองถามดูเฉยๆ
ผมนอนกินเอาก็ได้
ดูให้ดีๆ ล่ะ
ทำไมตักยากจังวะ
ให้ฉันป้อนให้มั้ยคะ
ไม่ต้องเลย
งั้นก็ตามใจ
แต่ถ้าคุณอยากป้อนผมจริงๆ จะป้อนให้ก็ได้นะ
คุณยุนอา
อย่างที่ผมเคยบอกคุณไป ว่าผมไม่ใช่คนที่ชอบสร้างปัญหาให้คนอื่นหรอกนะ
คุณอย่าเพิ่งเข้าใจผิด...
น้ำๆ
นี่ค่ะ
เกือบตายแน่ะ
ปกติผมไม่ใช่ตัวสร้างปัญหาจริงๆ นะ
เข้าใจแล้วค่ะ
ฉันเข้าใจแล้ว คุณกินต่อเถอะ
คุณยุนอา!
ตักแฮมให้ผมด้วยสิ
ห่อสาหร่ายด้วย
คุณป้อนข้าวเปล่ามาสองช้อนแล้วนะ
ปวดฉี่จัง
สงสัยเมื่อกี้ดื่มน้ำเยอะไปหน่อย
โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ
คุณดงกู เป็นอะไรหรือเปล่าคะ
คุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ
ผมอยากไปสูดอากาศหน่อยน่ะครับ
ขยับยังแทบไม่ได้ จะไปสูดอากาศทำไมคะ
กลับมานอนเถอะค่ะ
โผมโปดฉี่
พูดว่าอะไรนะคะ
โผม... โปดฉี่
- อะไรนะคะ - ผมบอกว่าผมปวดฉี่
ใกล้ถึงแล้วค่ะ หยุดตรงนี้นะคะ
ค่อยๆ ย่อเข่าลงค่ะ
คุณดงกู
คุณรูดซิบเองได้ใช่มั้ยคะ
ได้อยู่แล้วครับ
ซิบแค่นี้ผมรูดเองได้
คุณเห็นผมเป็นตัวอะไร
ผมไม่ใช่คนชอบสร้างปัญหาให้คนอื่นอยู่แล้ว
ช่วยไปที่อื่นก่อนได้มั้ยครับ
อยู่ในนั้นก็น่าจะได้ยินแน่เลย
อยากจะบ้าตาย
ให้ตายสิ
ครับ คุณฮเยจิน
ครับ เจอกันคืนนี้นะครับ
ครับ
โอ๊ย ร้อน!
พวกพี่เป็นวัยรุ่นกันหรือไง
ทำไมต้องโทรคุยกันทั้งคืนด้วย
ก็เธอไม่ยอมวางสายก่อนเลยนี่
รู้มั้ยว่าก่อนที่เธอจะวาง เธอพูดว่าอะไร
เธออยากลงรายละเอียดตอนที่เราเจอกันคืนนี้
เธอไม่ต้องเขียนบทหรือไงนะ
อะไรนะ
- คืนนี้พี่ก็จะไปเดตอีกเหรอ - ก็ใช่น่ะสิ
ทำไมชีวิตมันถึงได้ลำบากแบบนี้นะ
ทำไมฉันถึงต้อง...
ผู้กำกับโทรมา
ครับ ผู้กำกับ ผมจุนกีครับ
ครับ
ตอนนี้เลยเหรอครับ
ทำไมถึงดื่มเหล้าตั้งแต่หัววันแบบนี้ล่ะครับ
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
ไม่กี่วันนี้ผมเพิ่งทะเลาะกับแฟนมา
แล้วเธอ...
ก็บอกว่าเธอขอเวลาคิดก่อน
แต่ฉันคิดว่าเธอน่าจะปันใจให้ชายอื่นไปแล้ว
อะไรนะครับ
ทำกันเกินไปนะครับเนี่ย
ผมไม่เห็นรู้มาก่อนเลยว่าผู้กำกับมีแฟนด้วย
มันเป็นความลับน่ะ
- ห้ามเอาไปบอกใครนะ - ได้ครับ
เธอคือนักเขียนควอน
นักเขียนควอนเหรอครับ
- นักเขียนที่เป็นคนเขียนบทเรื่องนี้เหรอครับ - ใช่
คอยดูให้ดีเถอะ
ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหน ฉันไม่ปล่อยมันไว้แน่
ฉันทำทุกวิถีทางเพื่อหาตัวมันให้เจอ
แล้วทำลายมันซะ
อะไรนะ
นักเขียนคนที่พี่คบ คือแฟนของผู้กำกับเหรอ
ใช่
ฉันจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย
มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง
น่าสงสารจริงๆ
[ควอนฮเยจิน]
- เพราะแบบนี้ไงผมถึงบอก... - เงียบก่อน
ครับ คุณฮเยจิน
แน่นอนครับ
ผมกำลังจะไปเดี๋ยวนี้ครับ
ครับ
ฉันขอตัวไปเดตกับคุณฮเยจินก่อนนะ
เขาคิดอะไรของเขาอยู่นะ
ก็นั่นน่ะสิ
อยากรู้จังว่าดงกูกับคุณยุนอาจะเป็นยังไงบ้าง
หวังว่าดงกูจะไม่ตวาดคุณยุนอานะ
นั่นสิ
ฮึด!
แรงๆ สิ
ฮึดแรงๆ
อี๋ สกปรก
คุณยุนอา
ผมขอบอกคุณอีกครั้งนะ
- ว่าผมไม่ใช่คน... - เลิกพูดสักทีได้มั้ย!
ก็ได้ครับ
ทำไมขี้ไคลบนหน้าถึงเยอะแบบนี้ล่ะ
ไม่มีซอล แต่ต้องมาดูแลเด็กโข่งแทน
ถึงแล้วค่ะ
บ้านฉันอยู่ที่นี่ค่ะ
งั้นเหรอครับ
ตอนนี้ดึกแล้ว เข้าไปพักผ่อนเถอะครับ
แต่ฉันยังไม่อยากเข้าบ้านเลย
แวะเข้ามาดื่มชากันก่อนดีมั้ยคะ
ดื่มเหรอครับ
ไม่ดีกว่าครับ ไม่ดื่มดีกว่า
คุณน่าจะเหนื่อยแล้ว เข้าบ้านเถอะครับ
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
- เข้ามาสิคะ - ที่ไหนครับ
เดี๋ยวสิครับ คือ...
ที่นี่คือบ้านของฉันเองค่ะ
ถ้าอย่างนั้น...
ผมขอดื่มแก้วเดียวแล้วกลับเลยนะครับ
ได้เลยค่ะ
รอฉันไปชงกาแฟแป๊บนึงนะคะ
ใครมาเหรอคะ
ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ
ฮเยจิน เปิดประตูหน่อย
ฉันเอง เปิดประตูหน่อย
- เรามีเรื่องต้องคุยกัน - คุณจุนกี
ฉันมีเรื่องที่ยังไม่ได้บอกคุณ
ฉันมีผู้ชายที่ฉันเคยคบคนนึง
แต่ฉันจะอธิบายทุกอย่าง แล้วเลิกกับเขาให้เองค่ะ
ไม่ครับ อย่าทำแบบนั้นเลยครับ
ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ผมขอล่ะ
ฮเยจิน
เธอจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย
ฉันรู้นะ
ว่าเธออยู่ในนั้น
ฉันเห็นเธออยู่กับไอ้หมอนั่น
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณเจ็บตัวแน่
ยังไงผมก็ต้องเจ็บตัวแน่นอน
ผมขอล่ะ อย่าทำอะไรเลยนะครับ
ถ้าเธอยังทำแบบนี้ ฉันจะพังประตูเข้าไปเองนะ
อย่าเปิดนะๆๆ
นี่พี่คิดจะทำอะไรของพี่
กลิ่นเหล้าหึ่งเลย
นี่พี่ดื่มเหล้าอีกแล้วเหรอ
ใช่ ฉันดื่มมาแล้วจะทำไม
แล้วไอ้หมอนั่นมันอยู่ที่ไหน
ฉันถามว่ามันอยู่ที่ไหน
พี่มีสิทธิอะไรมาทำแบบนี้
ฉันจะไปเดตกับใคร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่ด้วย
เธอซ่อนมันไว้ที่ไหน
ฉันขอดูหน้ามันหน่อย
โอ้ อยู่ในนี้เองสินะ
ชิบหายแล้ว
เปิดประตูเดี๋ยวนี้
เปิด
ถ้าไม่เปิด ฉันจะพังเข้าไปเอง!
ออกมา ออกมานี่เลย
หยุดนะ
หยุดเดี๋ยวนี้
จับได้แล้ว
กล้าดียังไงมาขโมยแฟนของฉัน
ไหนขอฉันดูหน้าหน่อยซิ
เอาผ้าออก
เอาผ้าออกเดี๋ยวนี้
เอาออกไป!
แก...
ไอ้สารเลว
สวัสดีครับ ผู้กำกับ
ผมอีจุนกีเองครับ
นี่มันอะไรกัน
นายคือคนที่ฮเยจินเดตอยู่เหรอ
มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ
ผมกับคุณฮเยจินขับรถชนท้ายกัน
แล้วอยู่ดีๆ เธอก็ขอคบกับผม แต่ผมไม่มีทางเลือกก็เลย...
คุณฮเยจินไม่ได้ดีขนาดนั้นหรอกครับ
- เธอไม่ใช่สไตล์ของผม - คุณจุนกี!
คุณฮเยจิน
คือว่าผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น
ผู้กำกับ ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ
คือผมจะบอกว่า ผู้กำกับ...
ไม่ใช่อย่างนั้นนะครับ ผู้กำกับ...
คุณฮเยจิน คือผม ผู้กำกับ...
ฉันคือผู้กำกับนะ ไอ้เบื๊อก!
ผมอีจุนกีครับ
เฮ้อ
ทำไมพี่ต้องใช้ชีวิตแบบนี้ด้วยนะ
ฉันก็ไม่รู้นี่หว่า ว่ามันจะเป็นแบบนี้
เธอว่าฉันจะถูกไล่ออกมั้ย
ไม่หรอกมั้ง
คุณนักเขียนเป็นมืออาชีพพอ เธอคงไม่เอาเรื่องนี้มาแก้แค้นหรอก
ฉันคงไม่โดนอะไรใช่มั้ย
ฉันน่าจะไม่โดนอะไรเนอะ
ไม่มีอะไรหรอกนน่า
ทุกอย่างต้องโอเค
คุณดงกู คุณไหวมั้ย
ไข้ขึ้นไม่หยุดเลย
ผมไม่เป็นไรหรอก
เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงอาการดีขึ้น
ทำไมคุณถึงยังไม่นอนล่ะ
ฉันต้องอ่านเล่มนี้น่ะค่ะ
คุณยังอยากเป็นเชฟทำขนมปังอยู่อีกเหรอ
ใช่ค่ะ เพราะมันเป็นความฝันของฉัน
แล้วก็จะไม่ยอมแพ้เพื่อซอลด้วยค่ะ
คุณนี่ดื้อจริงๆ
ขอโทษทีนะ ช่วยหยิบมือถือให้ผมหน่อยสิ
ฮัลโหล
อะไรนะ
ไม่สนครับ แค่นี้หนี้กู้เงินผมก็เต็มไปหมดแล้ว
คุณยุนอาช่วยวางสายให้ทีครับ
ไม่รู้จักหลับจักนอนจริงๆ
คนนี้เป็นใครเหรอคะ
แม่ของผมเอง
ว้าว สวยมากเลยนะคะ
ฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงแม่ของคุณเลย
ท่านเสียไปแล้ว
เสียใจด้วยนะคะ
แล้วท่านเป็นคนแบบไหนเหรอคะ
แม่ของผมเหรอ
ท่านเป็นคนดื้อ หัวร้อนแล้วก็เอาแต่บ่นตลอดเวลา
ยิ่งถ้าได้ตัดสินใจแล้ว ก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกับคุณนั่นแหละ
ตอนผมเด็กๆ ท่านตีผมบ่อยมาก
ท่านดูเป็นคนเข้มแข็งดีนะคะ
แต่จริงๆ แล้วท่านเป็นคนใจอ่อน
เพราะสุดท้ายก็มานั่งดูแลทายาให้ผมทั้งคืน
คุณคิดถึงท่านมั้ยคะ
คิดถึงสิครับ
คิดถึงมากเลยล่ะ
แต่ผมก็เจอท่านไม่ได้อีกแล้ว
คุณเริ่มไอหนักขึ้นแล้วนะคะ
- รีบนอนดีกว่าค่ะ - นั่นสิครับ
นี่อะไรเนี่ย
ทำไมมันถึงได้...
คุณยุนอาเป็นคนวาง...
ฉันน่าจะเผลอหลับไปแน่เลย
ไข้ลดลงหรือยังนะ
ไข้ลดลงแล้ว
ค่อยยังชั่วหน่อย
คุณดงกู
ยังหลับอยู่หรือเปล่าคะ
คุณดงกู
ค่อยยังชั่วหน่อย
เกือบไปแล้วสิ
ซอลคงคิดถึงแม่แย่เลยใช่มั้ย
แม่ก็คิดถึงซอลมากเลย
คิดถึงจังเลย
ขอบคุณที่ดูแลซอลให้นะคะ
เรื่องแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
มาแล้ว ละครพี่จุนกีมาแล้ว
อย่าไปดูเลย
บอกว่าอย่าดูไงเล่า!
ทำไมล่ะ นี่มันละครเรื่องแรกของพี่ จะไม่ดูได้ยังไง
- รีโมตอยู่ไหน - นั่นไง
ถึงแล้วครับ ท่านประธาน
มาแล้ว
ฉันจะสั่งสอนพวกมันเอง
กล้าดียังไงมาแย่งตำแหน่งของฉัน
ฉันจะไปจัดการพวกมันให้ราบในการประชุมครั้งนี้
- โชเฟอร์คิม - ครับ
นายชอบลูกอมมั้ย
ทำไมอยู่ดีๆ ถึงพูดแบบนี้ล่ะ
อยู่ดีๆ เป็นอะไรไปน่ะ
โชเฟอร์คิม!
ไม่คิดเลยว่าเขาจะมาตายแบบนี้
ฉันขอโทษนะ
เขาตายไปแล้ว ส่วนเราก็ต้องเดินต่อไป หาคนขับรถคนใหม่มาให้ที
- ครับ - อะไรกัน
ออกมาแค่นี้เนี่ยนะ
กินลูกอมแล้วก็ตายเลยเหรอ
- ไม่ออกฉากอื่นแล้วเหรอ - อือ
เธอเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นจริงๆ
ทำไมเธอถึงตัดจบพี่แบบนี้
ไปไหนมา ละครของพี่จุนกีกำลังฉายอยู่เลย
เมื่อกี้ฉันดูผ่านมือถือแล้ว ที่กินลูกอมแล้วก็ตายเลย
พี่ ว่าแต่มันคือลูกอมอะไรเหรอ
เปเปอร์มินต์เหรอ
มันใช่เรื่องที่ควรพูดตอนนี้มั้ย
ใช่ มันคือรสเปเปอร์มินต์
- พอใจยัง - จริงเหรอ
มันเป็นเพราะลูกอมเปเปอร์มินต์นี่
ทำไมต้องมาตวาดใส่ผมด้วย
คุณยุนอา
รับนี่ไปสิ
อะไรเหรอคะ
คุณอยากเป็นเชฟทำขนมไม่ใช่เหรอ
คุณคิดว่าแค่อ่านหนังสือทำขนม แล้วจะเป็นเชฟได้จริงๆ เหรอ
คุณต้องไปเรียนเอาใบประกาศสิ
ก็ฉันไม่มีเงินไปเรียนนี่นา
คุณไม่ต้องจ่ายก็ได้
มันมีคลาสเรียนของรัฐบาล สำหรับคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว
- จริงเหรอคะ - ใช่
มีโรงเรียนสอนทำขนมดีๆ อยู่แถวนี้ด้วย
เดี๋ยวพรุ่งนี้ลองถามเรื่องเงินสนับสนุนดู แล้วก็แวะไปดูที่โรงเรียนด้วย
ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณดงกู
เอาอีกแล้วนะ
เลิกร้องไห้กับทุกเรื่องสักทีได้มั้ย
ขอบคุณมากเลยนะคะ คุณดงกู
พี่ ทำไมหน้าพี่ถึงได้แดงแบบนั้นล่ะ
เปล่าสักหน่อย
แค่หายใจไม่ออกต่างหาก
อยู่ดีๆ มากอดคนอื่นทำไมเนี่ย
แปลกคนจริงๆ
เดี๋ยวนะ
เขาพูดตะกุกตะกักด้วยนี่
อะไรกันเนี่ย
แค่ไปอยู่บนดาดฟ้ากับคุณยุนอา แค่ไม่กี่วันก็หวั่นไหวแล้วเหรอ
พูดอะไรของนาย
ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย
- เฮ้อ - แปลกแฮะ
ดูเรื่องอื่นเถอะ พี่จุนกีตายไปแล้วก็ไม่มีอะไรให้ดูแล้ว
อะไรนะ หวั่นไหวกับผีน่ะสิ
แล้วทำไมฉันต้องหน้าแดงตอนนั้นด้วยนะ
หรือว่าฉัน...
เป็นไปไม่ได้น่า
ไม่มีทางหรอก
เราเรียนทำขนมด้วยกัน
He gave me a ride home.
ใช่ เขาดูมีมารยาท
แถมยังสุภาพด้วย พี่ควรคบกับเขานะ
เธอแทบไม่รู้จักเขาด้วยซ้ำ
หมอนี่ชอบทำสายตาแปลกๆ
คุณยุนอา คุณต้องระวังหมอนี่นะ
พี่ชอบพี่ยุนอาเหรอ
อยากมาเล่นหนังมั้ยล่ะ
ชินซูจอง นักแสดงสาวสุดเอ็กซ์เหรอครับ
ฉันจะเล่นฉากบทเตียง
พี่ต้องลดน้ำหนักสิบกิโล ในหนึ่งสัปดาห์เนี่ยนะ
ให้ซอจินช่วยสิ
วิ่งเร็วๆ หน่อย
เพื่อฉากขึ้นเตียง
อย่าอู้
ชินซูจอง
ฉากบนเตียง
พี่ต้องไม่รอดแน่ๆ
ฮาย
ฉันมาเก็บค่าเช่าที่ค้างอยู่
เราจะหาเงินมาจ่ายค่าเช่าที่ค้างอยู่ รวมถึงดอกเบี้ยด้วยการเรี่ยไรเงิน
ถ้าไม่จัดงานแต่ง ก็ย้ายออกไปเลย
แต่งงานเหรอคะ
นักร้องฮวีซองจะมาร้องให้ที่งานเหรอครับ
จูบเลย จูบเลย
จูบเลย
ดงกู
ฉันจะทำยังไงดี
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย